Zergatik asmatzen du IA batek epai bat (eta nola saihestu)

Hizkuntza-eredu bat ez dago erantzun zuzena emateko diseinatuta. Hurrengo hitz probableena eraikitzeko dago diseinatuta eta, gainera, beti eta modu sinesgarrian erantzuteko. Bere esaldi bat epai baten aipamenarekin amaitu ohi denean eta bat ere aurkitzen ez duenean, ez da gelditzen: eraiki egiten du. Ez da sistemaren akats bat. Sistema da, sortu zuten bezala funtzionatzen. Hori jakiteak dezente aldatzen du harekin nola lan egiten den.

Ez da datu-base bat: hizkuntza-eredu bat da

Has gaitezen izenetik, dena esaten baitu.

Hizkuntza-eredu bat justu hori da: hizkuntza erabiltzeko entrenatutako sistema bat. Horregatik ulertzen zaitu presaka, akatsekin edo hizkuntzak nahasiz idazten baduzu ere. Eta horregatik itzultzen duenak sintaxi bikaina du eta ondo entzuten da. Hori da bere gaitasuna eta horretan aparta da.

Bigarren ezaugarria ia inork ez du azaltzen: probabilitatez funtzionatzen du. Testu kopuru izugarria prozesatu du eta zer eredu errepikatzen diren ikasi du. Erantzuten duenean, ez dago artxibo bat kontsultatzen. Aurrekoen ondoren zer hitz etorri ohi den kalkulatzen ari da, eta gero hurrengoa, eta hurrengoa.

Hortik dator garrantzitsuena: bere helburua ez da zehaztasuna.

Hori ez da kritika bat, deskribapen bat baizik. Datu-base juridiko bat datu zehatza itzultzeko eraikita dago; ez badu, ez du ezer itzultzen. Hizkuntza-eredu bat hizkuntza sinesgarria sortzeko eraikita dago. 2 tresna desberdin dira, eta 2 urte daramatzagu gauza bera eskatzen.

Eta gainera beti erantzuteko dago diseinatuta

Hemen dago benetan harritzen duen zatia.

Beti erantzuten du. Ez du «ez dakit» esateko aukerarik. Abokatu batek etengabe erabiltzen du: ez dakit, begiratu behar dut, utzidazu egiaztatzen. Profesional on bat bereizten duten gauzetako bat da. Ereduak ez du.

Eta modu sinesgarrian erantzuten du. Galdetzen duena asetzeko entrenatuta dago, beraz itzultzen duenak ziur dirudi horretarako arrazoirik ez dagoenean ere. Ez dago zalantzarik, ez dago ñabardurarik, ez dago «hau berretsi beharko litzateke».

2 gauzen konbinazioak sortzen du arazoa. Ikasi duen ereduak halako paragrafo bat epai bat aipatuz amaitzen dela badio, aipatu egiten du. Berdin dio existitzen den. Eta formatu osoarekin ateratzen da: sala, data, errekurtso-zenbakia, dena bere lekuan.

Arauekin gauza bera gertatzen da. Esan diezazuke Prozedura Zibilaren Legearen 267. artikuluak benetan 215.ak edo 268.ak dioena dioela. Ez da gezurra esaten duenik: egiten ari den kalkulurako, zenbaki zuzena eta ondokoa berdin probableak dira.

Eta ez zaio axola araua indarrean dagoen. Irakurri zituen testuetan askotan ikusi du aipatuta, eta hori nahikoa zaio.

Engainatzen duena ez da akatsa: formatua da

Akats nabarmen batek ez du inor engainatzen. Erantzun batek astakeria bat esaten badu, lehen irakurketan antzematen da eta ez da ezer gertatzen.

Engainatzen duena formatu bikaineko asmatutako aipamen bat da, benetako bat joango litzatekeen lekuan jarrita, zuk zeuk bat jarriko zenukeen paragrafoan. Ez du kirrinkarik egiten. Ondo doa.

Horregatik komeni da horrela idatzitako testu bat ezagutzen jakitea. Seinaleak nahiko konstanteak dira:

Hasieratik hasten da eta amaieran amaitzen, ezer utzi gabe. Erlojua gainean duela idazten duen profesional batek ez duen osotasuna. Giza testuek gauzak saltatzen dituzte, beste batzuk jakintzat ematen dituzte eta garrantzitsuenera doaz.

Luzerak ez du proportziorik eskatutakoarekin. 3 folio paragrafo batean ebazten zen zerbaitetarako.

Erreferentziak dagokien lekuan daude, baina ez dute egiaztapena gainditzen. Edo ez dira existitzen, edo existitzen dira eta beste zerbait diote.

Tonua uniformeki segurua da. Kasua ezagutzen duenak, zein puntu ahula den eta zein ez dakienak jartzen dituen ñabardurarik gabe.

Hirugarrenen idatziak jasotzen dituenak jada nabaritzen ari da. Burofax bat iristen da bulegora eta lehen irakurketan ikusten da ez duela abokatu batek idatzi. Ez dioenagatik: eraikita dagoen moduagatik.

«Nik eginda gutxiago behar dut»

Hau da benetako eragozpena, eta erantzun serio bat merezi du.

Arrazoibidea hau da: epai bakoitza, artikulu bakoitza eta baieztapen bakoitza egiaztatu behar baditut, ez dut ezer aurrezten. Nik neuk egiten dut eta lasai geratzen naiz.

Kalkulu zentzuzkoa da. Egiaztatzeak lana hutsetik berregitea esan nahi badu, benetan ez du konpentsatzen. Horrela pentsatzen duena ez da mesfidatia: kontuak ateratzen ari da.

Baina egiaztatzea ez da berregitea, eta aldea non begiratu jakitean dago.

Beti egiaztatu beharrekoa, salbuespenik gabe: arau baten, ebazpen baten edo datu zehatz baten aipamen oro. Zenbaki bat duen guztia. Hori ez da negoziatzen eta ez du dirudien beste denbora eskatzen, egiaztapen puntuala baita, ez irakurketa.

Berrikuspen maila bera eskatzen ez duena: argudio baten egitura, gertaerak aurkezteko ordena, irakurri ondoren zuk sinatuko duzun paragrafo baten idazkera. Han arriskua txikia da, akatsa irakurriz ikusten baita.

Eta kalkulua erabat aldatzen duena: tresnak esaten dizuna nondik ateratzen duen.

Interneten irakurri duen testu guztiaren gainean lan egiten badu, eredu batetik abiatuta aipamen bat eraiki dezake. Zuk eman dizkiozun dokumentuen gainean bakarrik lan egiten badu, ez du handik epairik ateratzeko modurik, bertan ez badago. Arriskua ez da desagertzen, baina lekuz aldatzen da: aipamenetan egoteari uzten dio eta zure dokumentuetan dagoenaren interpretazioan egotera pasatzen da. Eta hori abokatu batek begiratzen daki, egunero egiten duena baita.

Beraz, galdera erabilgarria ez da honek aluzinatzen du?, baizik eta nondik ateratzen du esaten ari zaidana?

Eskuordetu ezin dena

Tresnak zenbat eta gehiago hobetu, eta dezente hobetu dira, badago mugitzen ez den zerbait: idatziaren erantzukizuna sinatzen duenarena da.

Ehuneko ehuna eskuordetzea ez da lasterbide bat. Zabarkeria bat da, eta horrela epaitzen da.

Eta edozein egiaztapen-zerrenda baino gehiago balio duen gomendio praktiko bat: irakur ezazu osorik amaieraraino, ezin hobea dirudien arren. Batez ere ezin hobea dirudienean, hori baita justu bat guardia jaisten duen eta azken orria begiratu gabe sinatzen duen unea.

Zure idatzi bat aurrean duzula ikusi nahi baduzu, idatz iezaguzu.